Sytuacja się powtarza. W chwilach chandry, bo nie depresji, tych nie znam, udaję się do miejsc, które mnie wskrzeszą, wyciągną, zbudują od nowa. Powinny być w zasięgu ręki, co najwyżej jednodniowej wycieczki samochodowej. Lubię miejsca zakorzenione historycznie, w których wybrzmiewa przeszłość nawet, jeśli to brzmienie jest jedynie czystą energią. Nastawiam się na odbiór, chłonę nastrój wszelkimi zmysłami, świadomie.

Często wystarczy jakiś obiekt. We Francji bywały to kościoły w stylu romańskim – jest ich tam więcej niż gdzie indziej – zakorzenione w średniowieczu. Prostota formy, potężne mury, jak przystało na budowlę obronną, oszczędność zdobień. To sztuka anonimowa, jej twórcy pracowali na chwałę bożą, a nie dla własnej sławy. Ich wstrzemięźliwość, bezpretensjonalność oddziałuje do dziś kojąco, przynajmniej na mój rozbiegany umysł.

W Hamburgu był to jeden z parków. Położony na wysokim wschodnim brzegu Łaby, zaprojektowany w 1620 roku, zakorzeniony w baroku, do dziś może pochwalić się okazałą aleją lipową z tamtych czasów. Polany, malownicze grupy drzew, wspaniałe pojedyncze okazy, platforma z panoramicznym widokiem na ponad dwa kilometry szerokie ujście rzeki, choć do morza jeszcze ze 100 kilometrów. Słowem idealne miejsce uzdrawiające pokiereszowaną korporacyjnymi zmaganiami duszę.

Tym razem covid, a raczej związane z nim restrykcje doprowadziły mnie do przysłowiowej czarnej rozpaczy. W takich momentach spokój i harmonię przywraca mi Kazimierz Dolny, zakorzeniony w średniowieczu, jedno z około 100 miast założonych przez Kazimierza Wielkiego. Ale tylko w dzień powszedni, w weekendy Kazimierz jest zadeptywany. 22 kilometry – niedaleko, a popołudniowy spacer nad Wisłą gwarantuje przeszeregowanie szarych komórek. Wisła, pozostawiona tu swemu naturalnemu biegowi, z bardzo stromymi, wysokimi brzegami tworzy malownicze meandry, piaszczyste łachy, wyspy.

Droga prowadzi wałem, wzdłuż łęgów zamieszkałych przez dziki, wzdłuż wiklinowych zarośli, gdzieniegdzie pokrzywiona wierzba, po drugiej stronie kamieniołomy. Wczesną wiosną zarośla jeszcze bez liści tworzą finezyjny ażur komponujący się ze światłem i wodą w żywe wydarzenie, w odróżnieniu od tych on-line. Przez chwilę opieram się chęci fotografowania, bezskutecznie… Poniżej kilka uchwyconych momentów. I wreszcie Mięćmierz – wioska skansen, Wisła z perspektywy parteru. Można też wdrapać się na Albrechtówkę na wysokim brzegu, skąd dla odmiany urzeka rozległy widok na przełom rzeki i okolicę. Najpóźniej ten pejzaż skutecznie wyprze wszelkie troski, smutki, wszelką gorycz. Z lekką głową, pełną wrażeń wracam do domu.

A jaki ty masz sposób na wyciągnięcie się ze zniechęcenia, bezwładu, załamania?

Izabella